Paris

      Geen reacties op Paris

De Tour de France zal nooit meer worden wat het geweest is nu de Avondetappe niet langer gepresenteerd wordt door Mart Smeets en we de ‘echt gebeurde’ geschiedenissen van Jean Nelissen niet meer horen. Smeets’ boek over Nelissen las ik een paar jaar geleden. Een ontluisterend verslag van een drankovergoten leven. ‘Jean’, want zo kende heel wielrennenvolgend Nederland hem, was een charlatan, een beetje een boef, een Bourgondiër en vooral een goed geïnformeerde verhalenverteller. De man bouwde tijdens zijn leven een onmetelijk knipselarchief dat hij ooit voor veel geld hoopte te slijten. De digitale techniek en razendsnelle informatie haalde hem in en maakte het archief onverkoopbaar.

Heimwee naar Smeets, Jean Nelissen en Dalida – de Avondetappe eindigde altijd met haar zwoele Buenas noches mi amor – doet niets af aan de innemende presentatie van Smeets’ opvolger Dione de Graaff en de Jean Nelissen, sympathiek maar een slap aftreksel, van nu: Herman van der Zandt. Dalida is om onbekende reden opgeborgen en vervangen door Edith Piaff en Paris. Zo mogelijk nog melancholieker en dromeriger dan Buenas noches mi amor.

Piaffs Paris trekt de lade vol Parijs herinneringen iedere keer weer helemaal open. Ik zie me nog als 18-jarige onbenul 1966 in mijn eentje struinen door Parijs. Onvoorbereid stapte ik in de trein om pas na aankomst op Gare du Nord te bedenken waar te overnachten. Het werd een hotelletje aan de Avenue d’Amsterdam. De volgende dag bezocht ik de grote Toutankhamon et son temps tentoonstelling in het Grand Palais. Volgens mij de eerste keer dat het bekende gouden dodenmasker van farao Toutankhamon buiten Egypte tentoongesteld werd. Zoals nog vele jaren in vele steden bracht ik mijn tijd urenlang doelloos zwervend in Parijs door.

Er volgden in de vijftig jaar na die eerste keer Parijs nog vele keren. De laatste keer, maar niet voor het laatst, in 2014 samen met M. als huwelijksreis. We huurden een appartement bovenop Montmartre en waren tussen alle toeristen een kleine week de trotse eigenaar van de buitendeur van een appartmentengebouw; alsof we er woonden.

Zomer 1980 gingen L. en ik met Th. (8) en B. (5) naar Parijs. We kampeerden ‘wild’ in het Bois de Boulogne, vlakbij de camping. Geen tent of camper, maar in de aftandse, roestige Ford Transit die ik gebruikte om in de zomermaanden wekelijks mijn boekenvoorraad naar de markt op het Voorhout in Den Haag te brengen. We waren als gezinnetje vier dagen in Parijs. L. en de kinderen moesten geduldig wachten terwijl ik boekenstalletjes en antiquariaten afstruinde.

Vier gelukkige dagen. Misschien de gelukkigste. Th. heeft mij ongeveer twintig jaar later toevertrouwd dat zijn keuze definitief naar Parijs te vertrekken onder andere door dat eerste bezoek werd bepaald.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.